Utworzony w 1921 roku Oddział Warszawski przy Warszawskim Towarzystwie Narciarskim przekształca się w samodzielny Klub pod nazwą Warszawski Klub Narciarski i zostaje zarejestrowany jako pierwszy klub narciarski na nizinach a dziewiąty w Polsce.
Prezesem WKN-u zostaje inż. Jan Woyniewicz. Już od roku członkowie Klubu zaczynają odnosić pierwsze sukcesy sportowe w Narciarskich Mistrzostwach Polski w Krynicy Górskiej.
Klub liczył już 170 członków i był czwartym pod względem liczebności klubem narciarskim w Polsce. Powstaje też wówczas myśl wybudowania własnej bazy turystycznej w Tatrach Zachodnich.
Wybudowano i oddano do użytku nowoczesne, na około 180 łóżek, schronisko na Polanie Chochołowskiej. Zbudowano je dzięki finansowej i materialnej pomocy członków Klubu oraz wsparciu władz miejskich Warszawy i Zakopanego.
W ciągu jednego roku wybudowano i oddano do użytku drugie, nieco mniejsze, schronisko na Huculszczyźnie, w Rafajłowej. Ilość członków Klubu wzrosła do 500, było kilkunastu instruktorów i sędziów narciarskich.
II wojna światowa. Ginie wielu członków, założycieli Klubu. Działalność sportowa Klubu zostaje przerwana. Wielu członków przechodzi do konspiracji.
W Powstaniu Warszawskim ginie prezes klubu - Wacław Weker. Obydwa schroniska zostają spalone podczas walk partyzanckich.
Warszawski Klub narciarski wznawia swą działalność.
W nowych strukturach organizacyjnych działa silna grupa w sekcji narciarskiej "Skarbowców", a później "Sparty" z Cezarym Chlebowskim na czele. Zawodnicy spod znaku WKN zrzeszeni w innych organizacjach sportowych odnoszą duże sukcesy, nie tylko w skali krajowej. W tym czasie odbudowano schronisko na Polanie Chochołowskiej, które staje się własnością PTTK.
Warszawski Klub Narciarski zostaje ponownie wpisany do rejestru PZN i wznawia swą działalność jako jedyny klub narciarski w stolicy. We władzach znalez'li się tacy doświadczeni i energiczni działacze, jak: Cezary Chlebowski, Jerzy Wilgat, Janusz Godzik. Zwiększyła się sfera działalności Klubu, a liczba członków osiągnęła rekordową ilość 700 osób.
Dla udokumentowania swojej obecności na Polanie Chochołowej i w hołdzie złożonym członkom załozżycielom WKN'u i tym, którzy zginęli podczas okupacji hitlerowskiej, delegacja Klubu posadziła 7 symbolicznych limb, na ścianie schroniska wmurowano pamiątkową tablicę.
Po licznych przeprowadzkach Klub znalazł wreszcie siedzibę przy ulicy Czernowieckiej 3, w budynku nowo wybudowanej igielitowej skoczni narciarskiej. Od tego czasu działalność Klubu koncentruje się głownie na prowadzeniu nauki jazdy na nartach wśród dzieci i młodzieży, organizowaniu obozów narciarskich, tenisowych, turystyce górskiej i rowerowej oraz spływów kajakowych. Przez cały rok prowadzone są treningi w grupach młodzieżowych i dorosłych.
Rozpoczęto działania prawne w celu odzyskania nieruchomości na Polanie Chochołowskiej. Uzyskano potwierdzenie formalno-prawnej tożsamości Klubu z WKN'em założonym w 1923 roku.
Sąd Najwyższy przyznał prawo własności WKN'owi do nieruchomości na Polanie Chochołowskiej.
WKN wyraził zgodę na zamianę z PTTK parceli w Dolinie Chochołowskiej na parcelę przy ulicy Przewodników Tatrzańskich w Zakopanem 24 października , w 75-lecie Warszawskiego Klubu Narciarskiego, na Polanie Chochołowskiej pod tablicą pamiątkową wmurowaną na schronisku, delegacja złożyła wiązankł kwiatów, a w kapliczce obok schroniska odprawiono nabożeństwo w intencji zmarłych członków Klubu. 8 listopada, w Warszawie uroczystości jubileuszowe rozpoczęły otwarte biegi przełajowe na terenie królikarni, a w siedzibie Klubu "Pod skocznią" spotkanie z byłymi członkami i sympatykami Klubu. Wieczorem, w kościele przy ulicy Puławskiej 95 msza święta za tych, którzy nie doczekali 75 rocznicy istnienia "Warszawskiego Klubu Narciarskiego". W dalszych latach istnienia WKN'u z powodu kłopotów finansowych i działania ówczesnego Zarządu następuje likwidacja sportowej działalności z dziećmi i młodzieżą. Klub istnieje dalej, lecz nie ma kadry instruktorskiej, członkowie rozpraszają się po innych związkach narciarskich. Jednak dzięki pamięci o dawnej świetności WKN'u i swemu uporowi, byli WKN'owcy doprowadzają do "reaktywowania" klubu, a tym samym powrotu ponad 100 zawodników. W ten sposób klub powraca do swych najświetniejszych tradycji kierowany przez członków, składających się w głównej mierze z dawnych wychowanków WKN'u.
Nowo wybrany Zarząd Warszawskiego Klubu Narciarskiego rozpoczął swoją działalność w budynku "Pod skocznią".
1 stycznia WKN przenosi swą siedzibę do budynku na Całorocznym Stoku Narciarskim "Szczęśliwice" przy ulicy Drawskiej 22 Ilość członków stale wzrasta, wynosi już około 200 osób. Na CSN "Szczęśliwice" odbywają się treningi narciarskie i biegane z dziećmi i młodzieżą, organizowane są wyjazdy na zawody ogólnopolskie, obozy zarówno krajowe jak i zagraniczne.
Warszawski Klub Narciarski, jako pierwszy klub z nizin w historii, wygrywa Zakopińską Ligę Szkolną w klasyfikacji drużynowej. WKN uzyskuje status Organizacją Pożytku Publicznego.
